<<Ֆիլիպիններից Վանաձոր>>
  • Մալենա
    Ճաղարյան
    Լրագրող
  • Միլենա Հարությունյան
    Լրագրող

  • Զաքարե Զաքարյան
    Լրագրող

Նուրջեյնա Բենիտեզ Եսկանոն Ֆիլիպիններից է։ Նա արդեն վեց ամիս է ապրում է Հայաստանում՝ Վանաձոր քաղաքում։ Սկզբում նրա ճանապարհորդությունը պարզապես մի փորձ էր, մի կարճ այցելություն։ Բայց Հայաստանը նրա համար դարձավ մի վայր, որտեղ նա զգաց իրեն ընդունված, ապահով և կապված մարդկանց հետ։ 

Նրան գրավել են Հայաստանի լեռները, մարդկանց ջերմությունը, ընտանիքի արժեքները և հյուրընկալ մշակույթը։ Չնայած լեզվական և առօրյա դժվարություններին՝ Նուրջանեն այստեղ սովորել է լինել ավելի բաց, ավելի հարմարվող և վստահ իր նոր միջավայրում։ Նա աշխատում է հյուրանոցում, որտեղ գործընկերները նրա համար դարձել են ընտանիք։ պատմությունը միգրանտի պատմություն է, բայց ոչ միայն դժվարությունների մասին։ Դա պատմություն է նոր սկիզբների, մշակութային բացահայտման և այն զգացման մասին, երբ մի օտար երկիր դառնում է տուն։ Նրա խոսքերի մեջ Հայաստանը ներկայացվում է ոչ թե որպես զբոսաշրջային ուղղություն, այլ որպես կենդանի, ջերմ և մարդկային տարածք, որտեղ հնարավոր է նոր կյանք սկսել։




Ֆիլիպիններից Հայաստան տեղափոխված աղջկա համար ընտանիքը միշտ կարևոր դեր է ունեցել։ Նրա հայրը նախկինում ծառայել է որպես ծովային սպա և այժմ արդեն թոշակի է անցել, իսկ մայրը զբաղվում է բիզնեսով։ Ընտանիքում նրանք վեց երեխա են՝ հինգ քույր և մեկ եղբայր։Չնայած զբաղվածությանը՝ նրանք սիրում են միասին ճանապարհորդել և ժամանակ անցկացնել ընտանիքով։ Իր խոսքով՝ իրենց ընտանիքը գուցե սովորական է թվում, սակայն առանձնանում է ջերմ հարաբերություններով և փոխադարձ աջակցությամբ։ Այսօր նրա ընտանիքի անդամների մեծ մասը շարունակում է ապրել Ֆիլիպիններում՝ երկրի տարբեր նահանգներում, իսկ մի քանիսը բնակվում են Եվրոպայում։ Ներկայումս նա ընտանիքի միակ անդամն է, որը ապրում է Հայաստանում։ Երբ նա ընտանիքին հայտնել է Հայաստան տեղափոխվելու իր որոշման մասին, սկզբում նրանք որոշակի անհանգստություն են ունեցել և չեն ցանկացել, որ նա երկար ժամանակ հեռու լինի տնից։ Սակայն ժամանակի ընթացքում ընտանիքը հասկացել է, որ նրա որոշումը լավ մտածված է և կապված է իր նպատակների ու ապագա ծրագրերի հետ։ Չնայած աշխարհագրական հեռավորությանը՝ նրանք մշտապես կապի մեջ են և շարունակում են պահպանել իրենց մտերմությունը։



«Երբ Նուրջենյան տեղափոխվեց Հայաստան, նրա հետ էր միայն Ֆիլիպինյան Աստվածաշունչը , որը նրան միշտ հիշեցնում էր իր պետության,կրոնի և ընտանիքի մասին։ Լինելով քրիստոնյա, նա գտավ հոգևոր հարազատություն Հայաստանում, որտեղ առաջին անգամ քրիստոնեությունը ընդունվել էր որպես պետական կրոն։