ՄԱՐԴ, ՈՎ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ ՆԿԱՐԵՑ ԳՈՒՅՆԵՐՈՎ
Մարտիրոս Սարյանի թանգարանը միայն ցուցասրահ չէ․ այն կենդանի տարածք է, որտեղ արվեստը պահպանվում է մարդկանց միջոցով։ Այստեղ գույները հիշողություն ունեն, իսկ սրահները պատմում են ոչ միայն նկարչի, այլ նաև այդ արվեստը գնահատող մարդկանց մասին ու փաստում, որ Սարյանի գույները վաղուց դուրս են եկել կտավների սահմաններից։
Թանգարանը ապրում է ոչ միայն անցյալով, այլև ներկայով։ Այստեղ ամեն օր կատարվում է անտեսանելի աշխատանք՝ ցուցադրության, պահպանման, այցելուների հետ շփման և մշակութային միջոցառումների կազմակերպման ուղղությամբ։
Սարյանի տունը դարձել է մի վայր, որտեղ արվեստը շարունակաբար շնչում է։
Թանգարանի իրական դեմքը նրա աշխատակիցներն են։ Նրանց համար սա պարզապես աշխատանք չէ, այլ պատասխանատվություն՝ փոխանցել արժեքը հաջորդ սերունդներին։
Հենց նրանց պատմություններով է բացվում թանգարանի մարդկային կողմը։
ՎԱՐԴՈՒՀԻ ԱԴԱՄՅԱՆ
Վարդուհի Ադամյանը 22 տարեկան է եղել, երբ դիմել է թանգարան աշխատելու նպատակով: Չնայած նրան, որ ուներ այլ մասնագիտություն (ինժեներ), դա նրան չի խանգարել ընդունվել թանգարան և աշխատել որպես «Թանգարանային գործ և հուշարձանների պահպանություն» բաժնի աշխատակից, իսկ այժմ` ավագ գիտաշխատող:
Վարդուհի Ադամյանը 22 տարեկան է եղել, երբ դիմել է թանգարան աշխատելու նպատակով: Չնայած նրան, որ ուներ այլ մասնագիտություն (ինժեներ), դա նրան չի խանգարել ընդունվել թանգարան և աշխատել որպես «Թանգարանային գործ և հուշարձանների պահպանություն» բաժնի աշխատակից, իսկ այժմ` ավագ գիտաշխատող:
Թանգարանում յուրաքանչյուր օր սկսվում է պատրաստությամբ` ընդունելու այցելուներին, պատմելու, բացատրելու և պահպանելու այն արժեքները, որոնք վստահված են թանգարանին:
Հսկիչ` Անահիտ Հովհաննիսյան
Հսկիչ` Անահիտ Հովհաննիսյան
Ժակլին Հովսեփյան
Այցելու
Այցելու
Ժակլին Հովսեփյանը հարցազրույցի ընթացքում կիսվեց իր ապրումներով` նշելով, որ այս թանգարանը շատ լավ տպավորություն է թողել իր վրա և, քանի որ նա զբաղվում է նկարչությամբ, կարող է օգտվել Սարյանի մտքերից և նոր գաղափարներ ստեղծել իր նկարների համար: Ըստ նրա, ցանկալի է, որ այցելուներն այստեղ գան միայնակ, քանի որ միայնակ գալը կարող է օգնել էլ ավելի բովանդակային և խորքային կերպով հասկանալ Սարյանի արվեստը:
Սարյանի տուն-թանգարանը մեզ հիշեցնում է, որ արվեստը ապրում է այնքան ժամանակ, քանի դեռ կա մարդ, ով հավատում է նրա արժեքին և պատրաստ է այն փոխանցել մյուսներին։
Այս պատմությունը միայն Մարտիրոս Սարյանի մասին չէ։ Այն այն մարդկանց մասին է, ովքեր ամեն օր բացում են թանգարանի դռները, հոգ են տանում յուրաքանչյուր ցուցանմուշի մասին, լսում այցելուներին և ստեղծում կենդանի միջավայր արվեստի ու հասարակության միջև։ Նրանց աշխատանքի շնորհիվ թանգարանը դառնում է ոչ թե անցյալի հիշողություն, այլ ներկա ժամանակի մի մաս։
Սարյանի տուն-թանգարանը ապրում է հենց այս շարունակականությամբ՝ արվեստից մարդ, մարդուց՝ նոր պատմություն։ Եվ այդ պատմությունը շարունակում է գրվել ամեն օր։
Այս պատմությունը միայն Մարտիրոս Սարյանի մասին չէ։ Այն այն մարդկանց մասին է, ովքեր ամեն օր բացում են թանգարանի դռները, հոգ են տանում յուրաքանչյուր ցուցանմուշի մասին, լսում այցելուներին և ստեղծում կենդանի միջավայր արվեստի ու հասարակության միջև։ Նրանց աշխատանքի շնորհիվ թանգարանը դառնում է ոչ թե անցյալի հիշողություն, այլ ներկա ժամանակի մի մաս։
Սարյանի տուն-թանգարանը ապրում է հենց այս շարունակականությամբ՝ արվեստից մարդ, մարդուց՝ նոր պատմություն։ Եվ այդ պատմությունը շարունակում է գրվել ամեն օր։
Վ․ Բրյուսովի անվան
պետական համալսարանի ուսանողուհիներ
պետական համալսարանի ուսանողուհիներ
- Աստղիկ Սահակյան
- Սվետլանա Բալաբեկյան