Ներկայումս աշխարհի հողերի մոտ 40%-ը ենթարկվել է դեգրադացիայի, ինչը բացասաբար է անդրադառնում շուրջ 3,2 միլիարդ մարդու կյանքի որակի վրա։ Բացի այդ, կանխատեսվում է, որ մինչև 2050 թվականը աշխարհի բնակչության ավելի քան երեք քառորդը կզգա երաշտի անմիջական ազդեցությունը։

Մարդու գործունեության հետևանքով բնությանը հասցվող վնասը շարունակաբար աճում է, ինչը կարող է հանգեցնել կլիմայի փոփոխության խորացման, էկոհամակարգերի կորստի և հողերի անապատացման։

Հայաստանում երաշտը բավականին հաճախ հանդիպող երևույթ է՝ պայմանավորված երկրի կլիմայական առանձնահատկություններով. Հայաստանը գտնվում է լեռնային տարածաշրջանում, որտեղ կլիման հիմնականում մայրցամաքային է՝ շոգ և չոր ամառներով ու համեմատաբար սակավ տեղումներով։ Վերջին տարիներին, գլոբալ տաքացման հետևանքով, երաշտների հաճախականությունն ու տևողությունը աճել են։

Երաշտը լուրջ ազդեցություն ունի նաև մեղվաբուծության վրա։ Մեղուները մեծապես կախված են բուսական աշխարհից, քանի որ նեկտարը և ծաղկափոշին նրանց հիմնական սննդի աղբյուրներն են։ Երաշտի պայմաններում բույսերը կամ ընդհանրապես չեն ծաղկում, կամ տալիս են շատ քիչ նեկտար։ Սա հանգեցնում է մեղուների սննդի պակասի, որի հետևանքով թուլանում են մեղվաընտանիքները, նվազում է մեղրի արտադրությունը, և մեծանում է հիվանդությունների տարածման վտանգը։

Մեղվաբույծ Մարիանա Ավետիսյանի խոսքով՝ նախորդ տարի միայն երաշտի հետևանքով գրանցվել է շուրջ 30% մեղվաընտանիքների անկում։

Հայաստանում երաշտի հետևանքով մեղվաբույծների զգալի մասը, չկարողանալով հաղթահարել առաջացած դժվարությունները, հրաժարվել են ոլորտում գործունեություն ծավալելուց։

Մեղվաբույծ Արմեն Նազարյանի դիտարկմամբ՝ այս երևույթի հաճախացումը կարող է թուլացնել ոլորտը՝ խոչընդոտելով նաև փոշոտման գործընթացը։

Երաշտների հաճախացման պայմաններում այս խնդիրը հնարավոր չէ լուծել միայն տարածաշրջանային մակարդակում, քանի որ այն ունի համաշխարհային բնույթ։

Մեղվաբույծ Գայանե Սիմոնյանի համոզմամբ՝ կլիմայական գործոնների ազդեցությունը մեղմելու և ոլորտում կայունություն ապահովելու միակ արդյունավետ ճանապարհը մասնագիտական գիտելիքների զարգացումն ու շարունակական կրթությունն է։