*Լուսանկարը գեներացված է արհեստական բանականության միջոցով
Նա մնաց մենակ, մնաց առանց աջակցության.
Ալլան (անունը փոխված է) 17 տարեկան էր՝ դեռ դպրոցական, դեռ նոր էր ձևավորելու իր կյանքն ու ապագան։ Աղջիկը սիրում էր իր համադասարանցի մի տղայի, որի համար պատրաստ էր գրեթե ամեն ինչի՝ բացի իր սահմանները անցնելուց։ Տղան հաճախ էր կրկնում, որ եթե իսկապես սիրում է իրեն, պիտի անկողին կիսի հետը։ Աղջիկը մեծացել էր պահպանողական ընտանիքում և կտրականապես հրաժարվում էր, բայց փորձում էր ամեն ինչով հաճելի լինել նրան՝ մտածելով, թե այդպես կպահի իր սերը։
Մի օր, երբ նրանք միասին համբուրվում էին, տղան իրեն ավել ազատություն թույլ տվեց։ Աղջիկը վախեցավ, ետ քաշվեց ու լացելով հեռացավ։ Նա զգաց, որ կարող է կորցնել սիրելիին և վախից ու անորոշությունից դրդված՝ որոշեց ուրիշ կերպ «բավարարել» նրան․ իր կամքով ուղարկեց կիսամերկ լուսանկարներ՝ կարծելով, թե դա կփոխի ինչ-որ բան, սակայն տղայի արձագանքը սառն էր․ նրա համար այդ նկարներում ոչինչ հետաքրքիր չկար, նույնիսկ ասել էր, որ ինքը չէր էլ խնդրել նման բան։
Աղջիկը խորապես վիրավորվեց, բայց ամենացավալին դեռ առջևում էր։ Տղան սկսեց սպառնալ, որ կհրապարակի այդ լուսանկարները, եթե չանի տղայի կամքով։ Աղջիկը հայտնվեց փակուղում՝ առանց որևէ ապահովության։ Մի օր այդ նկարները պատահաբար նկատեց դպրոցի ուսուցիչներից մեկը տղայի մոտ և առանց որևէ բացատրություն լսելու՝ փոխանցեց տնօրենին։ Տնօրենը կանչեց աղջկա մորը և ցույց տվեց լուսանկարները։
Մոր արձագանքը բավականին կտրուկ և սուր էր։ Նա ոչ միայն չփորձեց հասկանալ իր երեխային, այլև պատժեց նրան՝ ծեծելով և դպրոցից հեռացնելով։ Աղջիկը այդպես էլ չավարտեց դպրոցը, չստացավ իր ատեստատը, չունեցավ բարձրագույն կրթություն։ Հաջորդ ամիսներին նրան փակել էին տանը՝ զրկելով արտաքին աշխարհի հետ կապից։
Նա մնաց մենակ, մնաց առանց աջակցության, առանց վստահության, առանց անվտանգության։ Սիրո փոխարեն ստացավ սպառնալիքներ, իսկ օգնության փոխարեն դատապարտվեց ծնողների կողմից։