Հայ լեռնագնացության պատմության մեջ ուշագրավ դեպք արձանագրվեց, երբ տասնամյա Վարդգես Գևորգյանը դարձավ ամենաերիտասարդ հայը, որը բարձրացել էր Արարատի գագաթը։ Նրա կողքին եղել է փորձառու լեռնագնաց հայրը, որի օգնությամբ Վարդգեսը ոչ միայն հաղթահարել է ֆիզիկական դժվարությունները, այլև ձեռք բերել կյանքի եզակի փորձ։

Արարատի գագաթն իրականում ոչ միայն աշխարհագրական բարձրակետ է, այլև խորհրդանշական նպատակ՝ կապված ազգային ինքնության և ինքնաճանաչման հետ։ Նման բարձունք նվաճելը պահանջում է հոգեբանական պատրաստվածություն, կարգապահություն և վստահություն։ Վարդգեսի վերելքը հենց այդ արժեքների դրսևորումն է․ այն ցույց է տալիս, որ մարդու կամքն ու ընտանիքի աջակցությունը կարող են գերազանցել տարիքի կամ փորձի սահմանները։

Վարդգեսի հայրը որդու մասնակցությամբ այդ վերելքը դիտել է ոչ միայն որպես ուշագրավ իրադարձություն, այլև դաստիարակչական գործընթաց։ Նրանց համատեղ փորձը վկայում է ընտանիքում ձևավորված փոխվստահության, համբերության և նպատակասլացության մասին։

Միաժամանակ, նման վերելքները հնարավորություն են տալիս ճանաչել միջավայրը ոչ պատահական դիտարկման, այլ անմիջական մասնակցության միջոցով։ Արարատի բարձրությունը, եղանակային պայմանները և տեղանքի փոփոխականությունը Վարդգեսի համար հանդիսացել են գործնական փորձ, որը դուրս է դպրոցական ստանդարտ առօրյայից և համապատասխանում է արտադպրոցական կրթական գործունեության ձևաչափին։

Այս դեպքը արժանի է ուշադրության՝ ոչ միայն իր եզակիության, այլև խորհրդանշական իմաստի համար։ Այն ներկայացնում է նոր սերունդ, որը սերտորեն կապվում է հայրենի բնության, լեռների և ազգային խորհրդանիշների հետ։ Վարդգես Խաչատրյանի օրինակն ապացուցում է, որ լեռնագնացությունը կարող է լինել ոչ միայն սպորտային, այլև կրթական և հոգևոր փորձառություն՝ ձևավորելով մարդու ինքնաճանաչման և պատասխանատվության գիտակցությունը։