Գովազդի նոր լեզուն․
AI-ի դարաշրջան
Նախագծի հեղինակ՝ Մարիամ Ասատրյան
Նախագծի ղեկավար՝ Ռուզան Գիշյան
Նա գեղեցիկ է, համարձակ։
Եվ թվում է իրական, բայց….
Բայց նա գոյություն չունի։
Արհեստական բանականությունը արագ փոխում է գովազդային աշխարհը՝ ձևափոխելով թե՛ կոնտենտ ստեղծման ձևը, թե՛ մարդկանց ընկալումները։
Բայց ինչ է տեղի ունենում, երբ մարդիկ սկսում են վստահել մեկին, որը իրականում գոյություն չունի։
Մոլլի․ երբ կերպարը դառնում է բրենդ
Մոլլին Երևան Մոլի առաջին AI մոդելն է, որը ստեղծվել է 2025 թվականի հունիսին, իսկ նրա ինստագրամյան էջը գործարկվել է նույն տարվա սկզբին։ Մոլիի կերպարի միջոցով բրենդը փորձեց ներկայացնել նորարարական մոտեցում, որտեղ արհեստական բանականությունը դառնում է գովազդային հաղորդակցության մի մաս։









Նկարները վերցված են Մոլլիի անձնական ինստագրամյան էջից:
OUR COMPANY
Bring Your Ideas to Life
Everything that you dreamed of can be brought to life exactly at the moment when you decide to win.
← Գլխավոր էջ
Առաջին տպավորություն

Բարի՛ գալուստ Հայաստան․ առաջին տպավորությունից անդին

Երբ ճանապարհորդը հատում է երկրի սահմանը, նրա առաջին զգացողությունը ձևավորվում է ոչ միայն տեսարաններով, այլև ձայնով, դիմավորումով և մարդկային շփման փոքր պահերով։

Կերոն հիմնադրամ

Դիմավորումը որպես պատմություն

Օդանավակայանը դառնում է ճանապարհորդության առաջին կանգառը, որտեղ ձևավորվում է երկրի մասին ամենավաղ տպավորությունը։ Այդ պահը կարող է լինել ոչ միայն տեխնիկական անցում, այլև մշակութային հանդիպում։

«Կերոն» հիմնադրամի նախաձեռնությունները հենց այս գաղափարի շուրջ են կառուցվում՝ ցույց տալով, որ Հայաստանի հետ առաջին շփումը կարող է սկսվել երաժշտությունից, կենդանի կատարումից և ջերմ ընդունելությունից։

«Մշակույթը պետք է դուրս գա իր ավանդական տարածքներից և հայտնվի մարդկանց առօրյայի մեջ՝ այնտեղ, որտեղ նրանք ամենաքիչն են սպասում այն տեսնել։» Մարիա Ալոյան, «Կերոն» հիմնադրամ

Այս մոտեցմամբ ճանապարհորդը դեռ քաղաք չմտած արդեն հանդիպում է մի Հայաստանի, որը ներկայանում է ոչ թե պաշտոնական ձևակերպումներով, այլ ձայնով, մթնոլորտով և կենդանի փորձառությամբ։

Առաջին տպավորությունը սկսվում է ժամանումից, բայց շարունակվում է պատմելու պահին։

Երաժշտական օդանավակայան

Նախագծի գաղափարը պարզ է, բայց ազդեցիկ․ օդանավակայանում ճանապարհորդները հանդիպում են կենդանի երաժշտության, որը փոխում է ժամանման սովորական փորձառությունը։

Երաժիշտները չեն հայտնվում բեմի վրա՝ դասական իմաստով։ Նրանք դառնում են միջավայրի մաս, իսկ ճանապարհորդը՝ այդ անսպասելի մշակութային հանդիպման մասնակից։

«Այդ պահին մարդը ոչ միայն ժամանում է Հայաստան, այլև սկսում է զգալ երկիրը՝ նախքան քաղաք դուրս գալը։»

Նման նախագծերը ստեղծում են այնպիսի փորձառություն, որը հետագայում դառնում է պատմություն։ Ճանապարհորդը հիշում է ոչ միայն վայրը, այլև այն զգացողությունը, որով Հայաստանը դիմավորեց իրեն։

Երբ մշակույթը դիմավորում է ճանապարհորդին, երկիրը սկսում է պատմվել դեռ առաջին քայլից։