Նրա խոսքով՝ մանկությունը Նուբարաշենում անցել է շատ ուրախ ու անհոգ։ Ամռան օրերին երեխաները հաճախ հավաքվում էին իրենց տան բակում, որտեղ փոքրիկ լողավազան ունեին և այնտեղ էին զովանում շոգ օրերին։ Քանի որ այն ժամանակ տարածքում դեռ շենքեր չէին կառուցվել, երեկոյան ժամերին նրանք իջնում էին ներքևի փողոց՝ Արարատ լեռը մայրամուտի ֆոնին դիտելու։ Այդ տեսարանը, նրա հուշերում տպավորվել էր այնպես, որ կարծես Արարատը իրենց հետ նույն հարթության վրա լիներ։ Նազարեթ Կարոյանը նաև հիշում է, որ երեխաներով Նուբարաշենի փողոցները, որոնք այսօր արդեն համարակալված են, ժամանակին անվանում էին գույներով՝ կարմիր, սպիտակ թաղեր։ Դա պայմանավորված էր նրանով, որ որոշ թաղամասերում տների տանիքները կարմիր գույն ունեին։